Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Όρια



Χιλιάδες άνθρωποι απ’ τη ζωή μου δεν έχουν περάσει. Οι προσωρινοί, όμως, ήταν αρκετοί… Μέσα σε αυτούς κι εσύ. Με μια τεράστια διαφορά. Ήσουν ο μοναδικός που με έκανε να νιώσω «φθηνή». Κι όσο αυτό με στενοχωρεί άλλο τόσο με εξοργίζει. Γιατί μπορεί η υπομονή και η αντοχή να συμβολίζεται με πράσινο χρώμα, αλλά τα ΌΡΙΑ είναι ζωγραφισμένα με έντονο κόκκινο. Μα, το πρόβλημα συνήθως υπάρχει όταν το χρώμα έχει αλλάξει σε προειδοποιητικό πορτοκαλί κι εμείς το αγνοούμε, καθώς βρισκόμαστε, ήδη, ένα βήμα πριν τον τερματισμό. Και πριν το καταλάβουμε το έχουμε υπερβεί και όλοι γνωρίζουμε ότι το τελικό κόκκινο είναι αυτό που υποδηλώνει και το τέλος. 

Η υπομονή και η αντοχή, λοιπόν, άγγιξαν το μηδέν τη στιγμή που πάτησες την κόκκινη γραμμή του τερματισμού. Τέλος.

 





Oh it tears me up 
I try to hold on, but it hurts too much 
I try to forgive, but it's not enough to make it all okay 
You can't play on broken strings 
You can't feel anything that your heart don't want to feel 
I can't tell you something that ain't real 

Oh the truth hurts 
And lies worse 

How can I give anymore 
When I love you a little less than before 

Oh what are we doing 
We are turning into dust 
Playing house in the ruins of us 

Running back through the fire 
When there's nothing left to save 
It's like chasing the very last train when it's too late 


Broken Strings - James Morrison ft. Nelly Furtado

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου