Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017



Εισπνοή,
κλείσιμο ματιών,
εκπνοή.

Κλεφτές ματιές στις ζωές των άλλων.
Μορφές κάλπικες και λόγια του αέρα.

Ανάσες φτιαχτές, 
συνδεδεμένες με την παροχή αξυγόνου 
της ασφυξίας μου. 
ΜΕ ΕΤΙΚΕΤΑ: 
Προσλαμβανόμενα υγρά: φυσιολογικός ορός, ηλεκτρολύτες και "πρέπει".
Αποβαλλόμενα υγρά: δάκρυα και όνειρα.

Στομάχι άδειο, αλλά χορτασμένο από μπόλικο άγχος.
Μυαλό γεμάτο, αλλά προσεχώς άδειο από εκρήξεις 
- τα ΘΕΛΩ μου ουρλιάζουν - .

Η πραγματικότητα - σχεδόν- ένα κακόγουστο αστείο.
Η εποχή ένα μεγάλο επαναπαυθέν "ό,τι τρώμε κερνάμε".
Κι εγώ μέσα σε αυτή τη ζωή - να - μοιάζω σαν κέντρο ενός κυκλώνα
που προσπαθεί -να- δημιουργήσει, έστω μια καλύτερη δίνη 

ή -να- γυρίσει σε μια άλλη -ίσως πιο γενναία, αν θες - εποχή.