Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

To Remember





Συμβουλές προς Εαυτόν:


1. Να σταματήσω να υπεραναλύω τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα, καθώς, πρώτα απ' όλα δεν μπορώ να την αλλάξω και επιπλέον η γνώμη του κόσμου δεν καθορίζει το ποιος είμαι εγώ.(μου ερκεί που το γνωρίζω εγώ).
2. Να θυμάμαι ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια καρδιά/ψυχή και δεν θα έκαναν ό,τι θα έκανα εγώ για τους άλλους.

3. Να συνεχίσω να είμαι καλός άνθρωπος και να εξελίσσομαι συνέχως πάνω σε αυτό (να γίνομαι ακόμη καλύτερος) και να μην ξεχνώ να δίνω την καλοσύνη μου -χωρίς ανταλλάγματα φυσικά-.

4. Να θυμάμαι να προσέχω παραπάνω τον εαυτό μου. Να προσπαθήσω να αγχώνομαι λιγότερο και να φροντίσω να νιώθω όμορφα κάνοντας περισσότερα πράγματα που με ευχαριστούν αληθινά.

5. Να στέκομαι δυνατή σε αυτά που πιστεύω και σε αυτά που "είμαι", ώστε να μην με εκμεταλλεύονται και να μην "περνούν από πάνω μου".
6. Να μην αναλλώνομαι.
7. Να έχω "πολύ" για να νιώθω "πολλή".

8. Να θυμάμαι ότι δεν είναι απαραίτητο να σχολιάζω κάθε τι "αννόητο" ή να απαντάω σε κάθε "προσβολή" ή εξέφραση άποψης προς το πρόσωπο μου ή σε γενικά θέματα. Σαφώς η σιωπή είναι κι αυτή μια μορφή απάντησης, γι' αυτό ακριβώς μερικές φορές το να αφήνουμε τα πράγματα να "αιωρρούνται μετέωρα" χωρίς απαντήσεις κι άλλα λεγόμενα δείχνει την αληθινή τους μορφή κι αυτά που είναι καθ' αυτά γιατί απλά έτσι ΕΙΝΑΙ. 

9. Να θυμάμαι πως σταθεροί άνθρωποι δεν σημαίνει απαραίτητα δεδομένοι. Δηλαδή πως ανάμεσα σε αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις που έχουμε ως σταθερές γιατί δεν περιμένουμε ότι θα αλλάξουν σημαίνει πως πληρούν κάποιες προΫποθέσεις. Σημαίνει πως υπάρχει συνεχής αμοιβαίος "αγώνας" που έχει αποτελέσματα και φέρει λόγους ύπαρξης αλλά και συναισθήματα, ώστε αυτά τα πρόσωπα να εξελίσσονται και τελικά να γίνονται αυτό που αποκαλούμε μόνιμοι. Δικοί μας άνθρωποι, αυτοί που καταφέρνουν να γίνονται οικογένειά μας. Η προσπάθεια, λοιπόν, δεν σταματά ποτέ και είναι απαραίτητο να υπάρχει κι απ' τις δυο πλευρές.

10. Να θυμάμαι ότι "δεν μπορώ να βοηθήσω ή να "σώσω" κάποιον άνθρωπο. ο οποίος δεν θέλει να βοηθηθεί ή να "σωθεί".
11. Να θυμάμαι ότι δεν μπορώ να "αλλάξω" τους ανθρώπους. Μπορώ, όμως, να τους αγαπώ όπως ακριβώς είναι. Κι όχι να τους αγαπώ ή να τους αγαπήσω αφού προσπαθήσω να τους αλλάξω. Δεν αγαπώ κάποιον για να τον αλλάξω ούτε για την εικόνα που θα ήθελα εγώ να έχω γι' αυτόν. Μπορώ, όμως, να αγαπώ με τρόπο τέτοιο, ώστε αυτοί που αγαπώ να νιώθουν ελεύθεροι. Να βλέπω πως η αγάπη είναι (ο σπόρος που καλλιεργείς) αυτή που ανθίζει τους ανθρώπους. Αυτή που βγάζει στην επιφάνεια το "καλύτερο" που κρυβούν μέσα τους. Γιατί καθένας από εμάς κρύβει μέσα του μια Μικρή Άνοιξη.



Gravity - Coldplay


Baby
When your wheels stop turning
And you feel let down
And it seems like troubles
Have come all around
I can hear your heart beating
I can hear that sound
But I can't help thinking
And I won't look now

And then I looked up at the sun
And I could see
Oh, the way that gravity pulls on you and me
And then I looked up at the sky
And saw the sun
And the way that gravity pushes on everyone
On everyone
On everyone

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

ΠΩΛΕΙΤΑΙ "ΕΑΥΤΟΣ"




Απόψε ΠΟΥΛΑΩ εκδοχές του εαυτού μου. 
Άλλοτε από αυτές που σχηματίζουν άτομα που νόμιζα πως με γνώριζαν, κι άλλοτε από εκείνες που υποθέτουν οι παντελώς άγνωστοι και οι περαστικοί.

Το κόστος προσιτό, καθώς η κάθε εκδοχή είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες και την ευχαρίστηση των πελατών. Διαθέτουν, δηλαδή, χαρακτηριστικά τα οποία βασίζονται φυσικά σε αυτόν που επιθυμεί να αγοράσει μια. Αναλυτικότερα: Κάθε εκδοχή θα ακούει χωρίς να εκφέρει άποψη δική της, θα σκύβει το κεφάλι και σε καμιά περίπτωση δεν θα φέρνει αντιρρήσεις στα λεγόμενά τους, θα δέχεται χωρίς επιλογή αυτά που της προσάπτουν και θα περιμένει, ως τελικό σταδιο, να κριθεί, να βαθμολογηθεί και τελικά να πεταχτεί.

Για το τέλος, όμως, θα ήθελα να ΧΑΡΙΣΩ, αυτή τη φορά, μια άλλη εκδοχή του εαυτού μου. Την ΑΛΗΘΙΝΗ. Αυτή που κρύβει μέσα της ειλικρίνεια, αξιοπρέπεια, μπέσα, τσίπα, φιλότιμο και αξίες. Αυτή που ακούει, αγαπάει, προσφέρει, αντέχει. Χωρίς όμως να ΑΝΕΧΕΤΑΙ και να δέχεται αυτά που την προσβάλλουν, την μειώνουν και την ακυρώνουν σαν άνθρωπο. Αυτή η εκδοχή θα' ναι η πρώτη και η τελευταία, μάλιστα, αν καταφέρεις να την καταλάβεις και να τη διαβάσεις.

Με άλλα λόγια η εκδοχή αυτή θα 'ναι ο άνθρωπος που στέκεται απέναντί σου. Μόνο αν την επιλέξεις όμως.

Η επιλογή είναι δική σου. Τι διαλέγεις; 

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017



Εισπνοή,
κλείσιμο ματιών,
εκπνοή.

Κλεφτές ματιές στις ζωές των άλλων.
Μορφές κάλπικες και λόγια του αέρα.

Ανάσες φτιαχτές, 
συνδεδεμένες με την παροχή αξυγόνου 
της ασφυξίας μου. 
ΜΕ ΕΤΙΚΕΤΑ: 
Προσλαμβανόμενα υγρά: φυσιολογικός ορός, ηλεκτρολύτες και "πρέπει".
Αποβαλλόμενα υγρά: δάκρυα και όνειρα.

Στομάχι άδειο, αλλά χορτασμένο από μπόλικο άγχος.
Μυαλό γεμάτο, αλλά προσεχώς άδειο από εκρήξεις 
- τα ΘΕΛΩ μου ουρλιάζουν - .

Η πραγματικότητα - σχεδόν- ένα κακόγουστο αστείο.
Η εποχή ένα μεγάλο επαναπαυθέν "ό,τι τρώμε κερνάμε".
Κι εγώ μέσα σε αυτή τη ζωή - να - μοιάζω σαν κέντρο ενός κυκλώνα
που προσπαθεί -να- δημιουργήσει, έστω μια καλύτερη δίνη 

ή -να- γυρίσει σε μια άλλη -ίσως πιο γενναία, αν θες - εποχή.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Επιστροφές



Για καλύτερη κατανόηση:
Οι επιστροφές που έρχονται σε λάθος χρόνο δεν σημαίνουν τίποτα… 

Ανήκουν στο παρελθόν, ακόμα κι όταν μοιάζουν με ενεστώτα.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017


Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Να με κρατάς απ’ το χέρι σφιχτά
Να περπατάς πλάι μου στα συντρίμια
Να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
Κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
Μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς

Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά
Και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
Ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Να με κρατάς έξω από το νερό
Στο παγερό, τ' αγριεμένο κύμα
Της ξενιτιάς, φως μου, μη βραχώ

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
Κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
Μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς

Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά
Και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
Ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
Κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
Μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς


Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά
Και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
Ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Όρια



Χιλιάδες άνθρωποι απ’ τη ζωή μου δεν έχουν περάσει. Οι προσωρινοί, όμως, ήταν αρκετοί… Μέσα σε αυτούς κι εσύ. Με μια τεράστια διαφορά. Ήσουν ο μοναδικός που με έκανε να νιώσω «φθηνή». Κι όσο αυτό με στενοχωρεί άλλο τόσο με εξοργίζει. Γιατί μπορεί η υπομονή και η αντοχή να συμβολίζεται με πράσινο χρώμα, αλλά τα ΌΡΙΑ είναι ζωγραφισμένα με έντονο κόκκινο. Μα, το πρόβλημα συνήθως υπάρχει όταν το χρώμα έχει αλλάξει σε προειδοποιητικό πορτοκαλί κι εμείς το αγνοούμε, καθώς βρισκόμαστε, ήδη, ένα βήμα πριν τον τερματισμό. Και πριν το καταλάβουμε το έχουμε υπερβεί και όλοι γνωρίζουμε ότι το τελικό κόκκινο είναι αυτό που υποδηλώνει και το τέλος. 

Η υπομονή και η αντοχή, λοιπόν, άγγιξαν το μηδέν τη στιγμή που πάτησες την κόκκινη γραμμή του τερματισμού. Τέλος.

 





Oh it tears me up 
I try to hold on, but it hurts too much 
I try to forgive, but it's not enough to make it all okay 
You can't play on broken strings 
You can't feel anything that your heart don't want to feel 
I can't tell you something that ain't real 

Oh the truth hurts 
And lies worse 

How can I give anymore 
When I love you a little less than before 

Oh what are we doing 
We are turning into dust 
Playing house in the ruins of us 

Running back through the fire 
When there's nothing left to save 
It's like chasing the very last train when it's too late 


Broken Strings - James Morrison ft. Nelly Furtado

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Πως ν' αναπνεύσω;


Πως ν' αναπνεύσω - Δημητρης Ζερβουδακης

Μόλις στα πόδια μου τολμάω να σταθώ
βρίσκεσαι πάλι εκεί
να μου ξυπνάς τα ανεκπλήρωτα
Λαχτάρα παίρνω δυνατή
στα χέρια σου αφήνομαι

Πως ν’ αναπνεύσω δεν έχω αέρα
πως να κρατήσω άλλη μια μέρα
Πως μου ζητάς επιστροφή σ’ αυτά που αφήνω
όταν με φέρνεις πιο κοντά σου εσύ


Είσαι εδώ παντού σε έχω
κι ας μην υπάρχεις στο άδειο δωμάτιο
του στεναγμού μου
Αιθέρια με πολιορκείς στα σύνορα
στα όρια του νου μου

Πως ν’ αναπνεύσω δεν έχω αέρα
πως να κρατήσω άλλη μια μέρα
Πως μου ζητάς επιστροφή σ’ αυτά που αφήνω
όταν με φέρνεις πιο κοντά σου εσύ

"Απλά είναι που δεν σε ξέχασα όσο κι αν προσπάθησα. Και τις φορές που είχα πείσει τον εαυτό μου πως το 'κανα, σε σκεφτόμουν ταυτόχρονα. Προσπαθούσα να ξεγελάσω το μυαλό πότε πότε, μα η καρδιά μου πάντα νοσταλγούσε. ΓΙατί ξέρει πόσο πολύ. Γι' αυτό."
- Γιάννης Πολίτης