Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017



Εισπνοή,
κλείσιμο ματιών,
εκπνοή.

Κλεφτές ματιές στις ζωές των άλλων.
Μορφές κάλπικες και λόγια του αέρα.

Ανάσες φτιαχτές, 
συνδεδεμένες με την παροχή αξυγόνου 
της ασφυξίας μου. 
ΜΕ ΕΤΙΚΕΤΑ: 
Προσλαμβανόμενα υγρά: φυσιολογικός ορός, ηλεκτρολύτες και "πρέπει".
Αποβαλλόμενα υγρά: δάκρυα και όνειρα.

Στομάχι άδειο, αλλά χορτασμένο από μπόλικο άγχος.
Μυαλό γεμάτο, αλλά προσεχώς άδειο από εκρήξεις 
- τα ΘΕΛΩ μου ουρλιάζουν - .

Η πραγματικότητα - σχεδόν- ένα κακόγουστο αστείο.
Η εποχή ένα μεγάλο επαναπαυθέν "ό,τι τρώμε κερνάμε".
Κι εγώ μέσα σε αυτή τη ζωή - να - μοιάζω σαν κέντρο ενός κυκλώνα
που προσπαθεί -να- δημιουργήσει, έστω μια καλύτερη δίνη 

ή -να- γυρίσει σε μια άλλη -ίσως πιο γενναία, αν θες - εποχή.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Επιστροφές



Για καλύτερη κατανόηση:
Οι επιστροφές που έρχονται σε λάθος χρόνο δεν σημαίνουν τίποτα… 

Ανήκουν στο παρελθόν, ακόμα κι όταν μοιάζουν με ενεστώτα.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017


Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Να με κρατάς απ’ το χέρι σφιχτά
Να περπατάς πλάι μου στα συντρίμια
Να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
Κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
Μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς

Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά
Και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
Ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Να με κρατάς έξω από το νερό
Στο παγερό, τ' αγριεμένο κύμα
Της ξενιτιάς, φως μου, μη βραχώ

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
Κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
Μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς

Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά
Και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
Ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά

Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
Όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
Κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
Μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς


Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά
Και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
Ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Όρια



Χιλιάδες άνθρωποι απ’ τη ζωή μου δεν έχουν περάσει. Οι προσωρινοί, όμως, ήταν αρκετοί… Μέσα σε αυτούς κι εσύ. Με μια τεράστια διαφορά. Ήσουν ο μοναδικός που με έκανε να νιώσω «φθηνή». Κι όσο αυτό με στενοχωρεί άλλο τόσο με εξοργίζει. Γιατί μπορεί η υπομονή και η αντοχή να συμβολίζεται με πράσινο χρώμα, αλλά τα ΌΡΙΑ είναι ζωγραφισμένα με έντονο κόκκινο. Μα, το πρόβλημα συνήθως υπάρχει όταν το χρώμα έχει αλλάξει σε προειδοποιητικό πορτοκαλί κι εμείς το αγνοούμε, καθώς βρισκόμαστε, ήδη, ένα βήμα πριν τον τερματισμό. Και πριν το καταλάβουμε το έχουμε υπερβεί και όλοι γνωρίζουμε ότι το τελικό κόκκινο είναι αυτό που υποδηλώνει και το τέλος. 

Η υπομονή και η αντοχή, λοιπόν, άγγιξαν το μηδέν τη στιγμή που πάτησες την κόκκινη γραμμή του τερματισμού. Τέλος.

 





Oh it tears me up 
I try to hold on, but it hurts too much 
I try to forgive, but it's not enough to make it all okay 
You can't play on broken strings 
You can't feel anything that your heart don't want to feel 
I can't tell you something that ain't real 

Oh the truth hurts 
And lies worse 

How can I give anymore 
When I love you a little less than before 

Oh what are we doing 
We are turning into dust 
Playing house in the ruins of us 

Running back through the fire 
When there's nothing left to save 
It's like chasing the very last train when it's too late 


Broken Strings - James Morrison ft. Nelly Furtado

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Πως ν' αναπνεύσω;


Πως ν' αναπνεύσω - Δημητρης Ζερβουδακης

Μόλις στα πόδια μου τολμάω να σταθώ
βρίσκεσαι πάλι εκεί
να μου ξυπνάς τα ανεκπλήρωτα
Λαχτάρα παίρνω δυνατή
στα χέρια σου αφήνομαι

Πως ν’ αναπνεύσω δεν έχω αέρα
πως να κρατήσω άλλη μια μέρα
Πως μου ζητάς επιστροφή σ’ αυτά που αφήνω
όταν με φέρνεις πιο κοντά σου εσύ


Είσαι εδώ παντού σε έχω
κι ας μην υπάρχεις στο άδειο δωμάτιο
του στεναγμού μου
Αιθέρια με πολιορκείς στα σύνορα
στα όρια του νου μου

Πως ν’ αναπνεύσω δεν έχω αέρα
πως να κρατήσω άλλη μια μέρα
Πως μου ζητάς επιστροφή σ’ αυτά που αφήνω
όταν με φέρνεις πιο κοντά σου εσύ

"Απλά είναι που δεν σε ξέχασα όσο κι αν προσπάθησα. Και τις φορές που είχα πείσει τον εαυτό μου πως το 'κανα, σε σκεφτόμουν ταυτόχρονα. Προσπαθούσα να ξεγελάσω το μυαλό πότε πότε, μα η καρδιά μου πάντα νοσταλγούσε. ΓΙατί ξέρει πόσο πολύ. Γι' αυτό."
- Γιάννης Πολίτης

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

[Δεν...Θα]



Δεν θα είμαι το “μερικές φορές” σου.
Δεν θα είμαι το “ίσως” και το “θα δούμε”.
Δεν θα είμαι η “δεύτερη επιλογή” σου
ή
η “επιλογή επειδή δεν είχες άλλη”.
Eίμαι αρκετά εγωίστρια και άπληστη, μωρό μου, όταν πρόκειται
για συναισθήματα. Και θέλω όλα να τα νιώθω στο τέρμα, στο πολύ τους, ως εκεί που φτάνει καθετί και λες “δεν έχει άλλο παραπέρα”.
Θα είμαι το “κάθε μέρα” σου.
Θα είμαι η “πρώτη επιλογή” σου.
Θα κυριαρχώ στις σκέψεις και τη ζωή σου,
επειδή είναι δική σου επιλογή το να με διαλέγεις καθημερινά
και όχι γιατί είναι όλα αυτά που επιθυμώ εγώ.
Διαφορετικά δεν θέλω τίποτα. 
Τα ψίχουλα κράτα τα για τους άλλοους, τους βιαστικούς και τους περαστικούς.





Εγώ στη δυστυχία μου δεν έβαλα σιρόπι

κι όταν σαστίζω μια στιγμή όπως η αντιλόπη
φροντίζω για τα βήματα να `ναι συντονισμένα
ξεφεύγω απ’ τις παγίδες σου και έρχομαι σε σένα

Κι αν είμαι εγωκεντρικός
εγώ είμαι ολόκληρος μωρό μου
γι’ αυτό μπορώ και σ’ αγαπώ
σαν εαυτό μου.
Δεν είσαι τ’ άλλο μου μισό
εγώ μισώ ό,τι χωρίζει
είσαι το άλλο μου εγώ
αυτό που γουργουρίζει.


Όταν τα πήρες κι έφυγες, εγώ έφυγα μαζί σου
πιστός στην απιστία σου, κουφός στην προσευχή σου
Μην περιμένεις άδικα, να κλάψω ή να ελπίζω
ή να πληρώσω ό,τι αγαπώ, αφού διπλά το αξίζω



Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Σκόρπιες σκέψεις..

Είπες:  Θα χάσεις πολλά πράγματα και ανθρώπους απ’ τη ζωή σου με αυτόν τον τρόπο (σου).

Είπα: Πολλές φορές ο τρόπος μου και αυτά που αφήνω να φύγουν απ’ τη ζωή μου είναι γιατί το επιλέγω εγώ. Επομένως το κάνω εσκεμμένα οτιδήποτε κι αν πράττω. [Αλλά, ναι φυσικά και δεν έκανες αυτή τη σκέψη γιατί έτσι αυτό-προσβάλλεσαι, σωστά;]

Βλέποντας την έκφρασή σου μόλις το άκουσες αυτό από μένα, κατάλαβα πως, μάλλον, είχα κάνει σωστή «μαντεψιά».

Μέσα στις σκέψεις μου τριγυρνούσε, επίσης, το εξής: Ποιος είπε ότι χρειάζομαι παραπάνω πράγματα από αυτά που επιλέγω να έχω; Ή παραπάνω ανθρώπους από αυτούς που κρατάω;

Για λίγη ώρα δεν μιλούσαμε.

Τελικά σε ρώτησα: Δηλαδή πιστεύεις ότι σου οφείλω μια συγνώμη;

Η απάντησή σου ήταν ναι.

Ίσως ο τρόπος που σκέφτομαι και ο τρόπος που αντιδράω να είναι αρκετά απότομος και νευρικός στα δικά σου μάτια. Ίσως και «λάθος». Μα είναι κομμάτι του εαυτού μου. Κομμάτι του χαρακτήρα και της προσωπικότητας μου και δεν χρωστάω σε κανέναν συγγνώμες
γι αυτό.

Γι αυτό, λοιπόν, φεύγω από καταστάσεις που φτάνουν να καταπατούν την αξιοπρέπεια μου και να αμφισβητούν την νοημοσύνη μου. Από στάσεις ανθρώπων και γεγονότα που απειλούν τον αυτοσεβασμό και τις αξίες μου.

Πόσες φορές τριγυρνάνε όλα αυτά μέσα στο μυαλό μου.. Και πιο πολύ για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως αυτή η ζωή είναι δική μου και κάθε μέρα που ξημερώνει έχω την ευκαιρία να τη ζήσω, όπως εγώ νομίζω καλύτερα για μένα. Όχι, για τους πολλούς.

Και τελικά, η μόνη συγνώμη που, ίσως οφείλω, είναι στον εαυτό μου, που καταφέρνω κάθε φορά και ταλαιπωρώ. Άλλωστε, λίγη ηρεμία μου αξίζει μέσα σε αυτή τη χαοτική καθημερινότητα και τα τόσα προβλήματα.

Κάτι τελευταίο, αν τυχόν, κάποιος βρεθεί μπροστά σε αυτό το κείμενο.

Δεν υπάρχει τίποτα κακό ή «λάθος» στο να σέβεσαι τον εαυτό σου αρκετά, ώστε η μεγαλύτερή «προτεραιότητά» σου να είναι στο να βρίσκεται πρώτος.